Opa….

Sofia* van twee wordt ’s nachts wel tien keer wakker. Haar ouders vertellen me wat ze allemaal al hebben geprobeerd, en omdat niets helpt, komen ze – baat het niet dan schaadt het niet -, bij mij

.
Wat mij opvalt is dat ze wel lekker geslapen heeft, maar dat daar ongeveer een half jaar geleden ineens verandering in is gekomen. Ik vraag Sofia’s ouders of er in die tijd iets ongewoons is gebeurd in hun gezin of in de familie. Omdat ze niets kunnen bedenken, doe ik ze een paar suggesties aan de hand. Ik denk dan aan verhuizing, broertje of zusje gekregen, problemen op het werk van vader of moeder, een familielid dat ernstig ziek is, of overleden, of de hond….. Ja, opa van vaders kant is wel overleden een half jaar geleden, maar dat kan het toch niet zijn? Opa had niet zoveel met kleine kinderen, Sofia zag hem bijna nooit. Na een beetje doorvragen blijkt dat Sofia helemaal niet weet dat opa is overleden, niemand heeft het haar verteld. Is ze daarna nog wel bij oma geweest? Ja, dat wel.
Ik probeer de ouders uit te leggen hoe dat moet zijn voor een kind. Als opa ineens van de aardbodem kan verdwijnen, kunnen andere mensen dat ook: oma, papa, mama……. Dus wat doe je dan: iedereen heel goed in de gaten houden, ook ’s nachts, als je eigenlijk moet slapen. Want stel je voor dat je wakker wordt en iedereen is weg….. Ik stel hen voor met Sofia te praten over de dood van opa. Kinderen iets verzwijgen heeft geen zin, ze voelen het.

Sofia* is niet haar echte naam.

mannetje-org